|
Dag 15: Vrijdag 23 oktober
Vandaag is Mike jarig! We vieren
ook maar meteen de verjaardag van Dawn, die is op de
laatste dag van onze vakantie jarig. Voor het ontbijt
zingen we voor ze. De porters maken razendsnel een
prachtige taart - inclusief kaarsjes!!
Bij het ontbijt krijgen we echt een bak vol met pannekoeken. Verder
een soort havermout, yoghurt en brood. Wat lekker allemaal, nu moeten we
er toch wel tegen kunnen vandaag.
Vooraf waren we al gewaarschuwd voor de tweede dag. die is het zwaarst
van allemaal. het is bijna allemaal steil omhoog en het klimaat is
het slechtst van de hele tocht.
Het begint inderdaad al meteen steil omhoog. de groep valt al snel uit elkaar,
ieder loopt in z'n eigen tempo.
Ik blijf achteraan, samen met
Joanne en Elisabeth. Ze hebben het allebei best
moeilijk. Joanne heeft last van haar knieën,
Elisabeth voelt zich niet goed. Ik neem de tas van
Joanne al vrij snel over, dat helpt haar wel. Ik trek
het wel, zo'n tas erbij.
Elisabeth zegt alsmaar dat ik niet op haar hoef te wachten. Maar Freddy
is niet in de buurt en het is soms gevaarlijk. Je weet bovendien nooit
of ze echt niet verder kan. Ik vind het trouwens ook wel gezellig. En ik
zou zelf nou ook weer niet zo veel harder lopen.
We bereiken de top ongeveer twee
uur na Mike, de snelste van onze groep. We hadden
afgesproken dat iedereen boven zou wachten om de rest aan te moedigen bij de
laatste meters. Maar het is ijskoud en het regent al zo'n twee uur. alleen
Freddy staat ons op te wachten. Ik ben best wel teleurgesteld, al begrijp ik ook
wel dat ze niet urenlang in de kou konden wachten.
Het is vanaf de top nog een flink stuk omlaag tot de plaats waar we
lunchen. Het regent nog steeds. Gelukkig kunnen we ergens schuilen. we
krijgen soep, rijst, kip en groenten, het standaardmenu in Peru.
Na de lunch moeten we wéér een uur klimmen. Het is echt zwaar nu.
Deze keer neem ik de tas van Elisabeth erbij. Ze is
te moe om te kletsen. Ze is ook best afstandelijk.
De volgende campsite is bovenop de berg. In een rotspartij bouwen de porters hun
keuken. Onze tenten staan op een stukje gras.
Het uitzicht is hier het mooiste dat ik ooit gezien heb. Tussen de bergen
kmen continu wolken omhoog, daardoor zie je steeds iets anders. Recht tegenover
ons is een besneeuwde berg.
We zijn nu op zo'n 3.950 meter hoogte. Mike trakteert ons en de porters
op champagne. wij hebben een cadeautje voor hem gekocht: champagne!! Wat
een champagne. Voor Mike moet dit de mooiste vakantie ooit zijn.
Freddy zegt dat hij tegen z'n
volgende groep gaat zeggen dat hij op de tweede dag van
de Trail jarig is; de champagne bevalt hem wel.
Het is zo koud, dat we met z'n allen bij de porters onder de rots gaan
zitten, knus onder een slaapzak. Eerst alleen Joanna, Freddy, Elisabeth, Ronald en ik.
Later komt ook Dawn erbij.
"Waar is Diederick?", vraagt ze. "Die
slaapt", zeg ik. Kort daarna moet ze opeens even
naar de wc. Ze komt terug samen met Diederick (die heeft ze wakker gemaakt) en nog een slaapzak.
Niet lang daarna zitten Died en Dawn in een innige
omhelzing te knussen...
Na het eten (nog steeds onder de
rots) gaat iedereen snel slapen, behalve Diederick en
Dawn. Zij blijven zitten tot de porters ze
wegsturen.
| 
