|
Dag 21: Donderdag 29 oktober
We staan vroeg op. We hebben een ontbijt op bed voorbereid voor onze
reisbegeleidster Patricia. Gisteravond hebben we al ons afscheid gevierd,
maar we willen haar nu ook uitzwaaien. Zij vertrekt namelijk als eerste,
samen met de vijf personen die pas een paar dagen bij de groep zijn. Samen
reizen ze verder naar Bolivia.
Elisabeth slaapt bij Patricia op de kamer. Om Patricia niets te laten
vermoeden speelt ze dat ze wat in de war is, daarom per ongeluk vroeg opstaat,
en dan maar even een eindje gaat lopen. Zo kunnen we net op tijd alles
klaarzetten.
Van het hotel hebben we de sleutel van een kamer gekregen waar we een
soort buffet kunnen uitstallen. Diederick en Dawn hebben gisteren inkopen
gedaan: chocola, brood, fruit en.... champagne!
Als we Patricia wekken, dringt maar langzaam tot haar door wat er gebeurt.
Als ze aangekleed is en de kamer binnenkomt, kan ze nauwelijks geloven
wat we voor haar hebben georganiseerd. Wat is het toch leuk om mensen te
verwennen...
Na het heerlijke ontbijt zwaaien we Patricia uit (en Joanne, die wordt
op het stattion afgezet. Zij gaat terug naar de Jungle). Dan duiken we
eerst weer ons bed in. Ons vliegtuig terug naar Lima vertrekt pas vanmiddag...
Op het vliegveld gaat het allemaal gesmeerd. Ook zonder Patricia kunnen
we best inchecken en ons vliegtuig vinden. Gelukkig maar, want op een van
de tickets bleek opeens een andere vertrektijd te staan. Maar het blijkt
toch goed geregeld te zijn.
Wat een vreemde start. Al voor we opstijgen komt een stuk plafond half
naar beneden zetten. Het licht valt uit. De stewardess ziet het, druk 3x
op het belletje en duwt het plafond weer omhoog. Verder reageert het personeel
niet: we stijgen gewoon op!
"Ronald, als we gaan, gaan we samen", zegt Otto doodleuk. We hebben
hier geen van allen een goed gevoel over. Tijdens het opstijgen klimt het
toestel ook anders dan anders, lijkt het wel. Langzamer dan anders.
Ook als we in de wolken zijn, blijft het licht uit. Af en toe gaan we
flink heen en weer. Voor het eerst ben ik bang in een Boeing. et lampje
'fasten seatbelts' gaat wel uit, maar we blijven verstijfd in onze stoelen
zitten.
Onder onze voeten begint het opeens enorm te razen en te trillen. De
omroepster zegt dat we het vliegveld naderen. We zien veel mist en bergen.
"De druk in het vliegtuig voelt nog normaal", schrijf ik in mijn dagboek.
Voor de onderzoekers naar de ramp die ik verwacht...
Help! Dit is Arequipa Airport!! We moeten nog verder vliegen in deze
doodskist!
Belachelijk! Ze repareren het kapotte plafond met een stukje gaffa-tape.
Uiteindelijk komen we toch zonder kleerscheuren aan in Lima. Hoe anders
is de aankomst dan op de eerste dag. Nu weten we waar we heen moeten. Een
taxi van ons hotel staat ons op te wachten.
Omdat Dawn vannacht al weer vertrekt en Elisabeth, Otto en Femke morgenochtend
vroeg, hebben we opnieuw een avond vol afscheid. Dawn en Diederick hebben
nu echt alleen nog aandacht voor elkaar. We eten in een soort Indische
pizzeria, die zowel Italiaans als Indisch eten verkoopt. Het is vlak bij
ons hotel, zodat Otto, Femke en Elisabeth op tijd terug zijn als hun taxi
komt.
Toch maar vroeg naar bed, morgen wordt weer een zware dag.
| 
