Met Wolfgang ontbijt ik bij Popeye's. we moetne om 9 uur bij Chocolate zijn, dat is een duikshop. We maken vandaag een boottocht langs de manatees (zeekoeien) en gaan snorkelen. Wel spannend.

Het is vooral veel varen. Eerst een uur naar de plaats waar we de zeekoeien kunnen zien. wel grappig, zo'n log beest onder water. Af en toe komt zijn neus boven water om lucht te happen. we blijven daar een uur liggen. Best lang. Te lang eigenlijk.

In de boot zit ook het meisje dat we gisteren tegenkwamen op straat, die vroeg waar we onze chocoladebananen hadden gekocht. Ze heet Iseult en komt uit Ierland. Althans, dat zegt ze. Ik blijf het gevoel hebben dat ze eigenlijk Nederlands is. Ze heeft absoluut geen Iers accent.

Wel grappig: het is eigenlijk heel erg eenvoudig om in een land heel ver weg een andere identiteit aan te nemen. ik vraag me wel af of het nou zoveel uitmaakt. ik geloof niet dat ik haar anders zou hebben behandeld.

Ze is wel aardig. Ze studeert filosofie en is er nu een jaar tussenuit voordat ze gaat afstuderen. Oud en Nieuw viert ze op Cuba, tot die tijd reist ze rond. De afgelopen maanden heeft ze eerst geld verdiend door te werken in een café in San Francisco.

Eigenlijk is ze ook wel een beetje saai en ze wil duidelijk niet meer dan een oppervlakkig gesprek. Later hoor ik dat mijn groepsgenoten haar totaal niet leuk vonden, "veel te saai". Maar volgens mij zijn Liz en Laura gewoon jaloers. Wolfgang noemt haar "boring but beautiful" en dat is misschien wel de beste omschrijving.

Na de zeekoeien is het weer drie kwartier varen, naar een klein tropisch eilandje. Drie palmbomen (nou ja, het blijken er tien te zijn) en een barbequeplaats. Hier zwemmen we en lunchen we.

Daarna is het nog eens een half uur varen naar de snorkelplaats. Het snorkelen valt vies tegen. De hele groep zwemt al snel weg als ik nog het water in moet gaan. Ik wil niet alleen achterblijven, dus ik probeer ze in te halen. Maar met die duikbril en dat zuigpijpje lukt dat niet. Ik weet ook niet hoe het snorkelen precies moet, de gids heeft er niks over verteld. Als de gids, Carlos, ziet dat ik problemen heb zegt hij alleen maar dat de groep helemaal niet snel gaat en dat het wel meevalt.

Liz helpt me. Ze vertelt me hoe ik rustiger kan ademen en hoe ik me het beste kan bewegen. zo kan ik wèl rustig snorkelen, eindelijk.

Als we terugkomen bj de boot doet Carlos alsof er niets aan de hand is, maar ik laat hem merken dat ik teleurgesteld ben. Bekijk het maar.

Na het snorkelen varen we nog verder. Onderweg zien we zelfs dolfijnen! Ze komen een klien beetje boven het water uit. We varen daarna nog langs een eilandje vol huizen waar het enorm rustig is. we plassen er en lopen een beetje rond.

Ik ben best teleurgesteld dat we maar zo kort gesnorkeld hebben en ik ben nog best pissig op Carlos. Ik betaal dus niet. De eigenaar, Chocolate had vooraf al gezrgd: je betaalt achteraf, en als je niet tevreden bent dan hoef je niet te betalen. ik heb geen zin in lange discussies, maar vertel Chocolate wel waarom ik ontevreden ben. Dat lucht op.

We hebben een afscheidsdiner met Maria. Zij gaat morgen al weg, omdat een vlucht in het weekend voor haar veel duurder zou zijn en ze niet tot na het weekend kan blijven.

We hebben met Gail afgesproken bij een restaurantje. Tijdens het eten blijkt het weer erg stil. De sfeer tussen ons en Gail komt echt niet meer goed. Na het eten wenst Gail ons een fijne avond en gaat weg. Ook zij heeft kennelijk de hoop opgegeven. Ik vindt het goed dat ze zich daarbij kan neerleggen. Het zij zo.

Als we weggaan bij het restaurant, komt Carlos naar ons toe. Hij zat daar ook te eten. Hij is vooral geïnteresseerd in Maria. Ik trakteer de groep op ijs en bier van het geld dat ik niet heb betaald bij het snorkelen. Carlos heeft wel door wat er gebeurt, maar komt er niet meer op terug.

We besluiten de avond op de kamer van Liz en Laura. We spelen het aloude spelletje waarbij iedereen na elkaar een woord op een briefje schrijft, om na afloop te kijken welke zin daaruit is ontstaan. Het levert wel verrassende resultaten op.