Hè gelukkig, het begint weer goed. De ervaring leert dat de leukste vakanties beginnen met stress, vertraging en chaos.

De stress help ik deze keer zelf al een handje door veel te laat klaar te zijn voor vertrek. Op het moment dat ik eigenlijk de deur achter me dicht moet trekken, ben ik halverwege m'n laatste afwas. Nog even planten watergeven... boterhammen smeren schiet erbij in.

Gelukkig is het rustig op de weg, we zijn binnen een half uurtje op Schiphol. Diederick is ook gekomen om me uit te zwaaien. We kunnen zelfs nog een kopje koffie drinken. De stress valt mee, maar ik ben er met m'n hoofd niet helemaal bij. Ik heb absoluut niet het gevoel dat ik onderweg ben naar Mexico.

Ik moet nog van alles doen: wat extra dollars opnemen, fotorolletjes kopen en een verrekijker uitzoeken. Ik vind een mooie voor fl. 100,=

Toch nog ruim op tijd bij de gate. En dan begint het feest: een wilde staking op Schiphol! Het technisch personeel op het platform legt het werk neer en werkt pas verder als er een akkoord is. dat kan úren gaan duren. Als het meer dan twee uur wordt, gaat de vlucht niet door. Ik dacht dat we hier in een ontwikkeld land leefden met een poldermodel...

Als de staking een uur duurt begint het personeel van KLM ons uit te leggen dat we naar een andere ruimte moeten. ze gaan de boardingpassen weer uitdelen. M'n transfer in Mexico City kan ik in elk geval wel vergeten...

Juist op dat moment komt het verlossende telefoontje: de staking is voorbij! Gejuich stijgt op onder de wachtende passagiers.

Het is een 747-400, het grootste toestel waar ik ooit in heb gezeten volgens mij. Ik zit in het middengedeelte, bij het gangpad. Naast mij een vriendelijke man uit Guatemala die in Europa met vakantie is geweest.

De vlucht is relaxed. Saaie muziek op de koptelefoontjes: saaie jazz, saaie country, saaie lovesongs en een aardig hitradio-bandje dat na een uur opnieuw begint.

De films zijn wel leuk: een film over een rijke stinkerd die voor de kick een Monet steelt en een vrouwelijke detective die hem moet pakken. Ze weet al snel dat hij de dief is, maar slaagt er niet in hem te pakken. Natuurlijk wordt ze ook nog eens verliefd op hem. Het slot is overigens wel verrassend...

De tweede film is Notting Hill. Heerlijke zwijmelfilm waar ze elkaar aan het eind natuurlijk krijgen, maar de manier waarop dat gebeurt is toch wel opvallend. Erg grappige scènes.

De captain weet de vertraging uiteindelijk te beperken tot drie kwartier. Even rennen en dan haal ik mijn overstap nog wel.

Dat had ik gedacht: geen idee hoe ik hier snel even langs alle rijen kan (zoals op Schiphol wel zou kunnen). Het is zeker geen chaos, maar al met al duurt het toch nog drie kwartier. Ik kom exact om 17.35 uur bij de incheckbalie, op dat moment vertrekt mijn vlucht. Er gaat er gelukkig nog een vanavond. Nu heb ik tijd om geld te wisselen en wat te eten, al heb ik niet zo veel trek.

Het is warm En het wordt opvallend vroeg donker. Om 18.00 uur is het al stikdonker.

Het valt mee hoe makkelijk ik iets te eten kan bestellen, zelfs gedeeltelijk in het Spaans. Alleen als na 5 minuten nòg een ober een bestelling wil opnemen kan ik niet uitleggen dat dat al is gebeurd.

Het eten valt tegen. Veel te harde tortilla's, met wat mayonaise en sla die er niet lekker uitziet. Ach... ik eet een klein beetje en de koffie is in elk geval wel goed.

De vlucht naar Cancun is saai maar okee. Een oud bakbeest van een toestel maar best goed onderhouden. In Cancun is het enorm heet. Zelf 's avonds laat als ik aankom (22.00 uur) is het benauwd. Taxi's zijn hier duur, maar als je een groepstaxi neemt, valt het wel mee. 75 Pesos, omgerekend zo'n fl. 15,=

De taxi rijdt eerst langs alle mega-dure hotels. Hier komen kennelijk de meeste toeristen: het zijn stuk voor stuk enorme gebouwen met honderden kamers (duizenden misschien wel!). Het Novotel waar ik heen moet, is helemaal aan het eind van de weg. Het is veel leuker dan je van een Novotel zou verwachten: klein, artisitek ingericht, prettige sfeer.

De kamers zijn aan de overkant van een klein pleintje achter de lobby. Ik lig op een kamer met Wolfgang, die al eerder aankwam. We maken kennis, het blijkt wel te klikken.